Akty

La bruja, la que sabe


To jest w nas. W nas jest ta nieposkromiona siła, ta, która przewodzi nawet w momentach, gdy wokoło wali się świat. To ona pomaga nam wstać z kolan po każdym upadku. Ona koi łzy. Łzy tych, którym odeszli bliscy, tym, które zostały zranione, tym, które zostały same, z nożem w plecach, z dziurą w sercu.
One pozwalają smutkowi istnieć, po czym przytulają go do serca, wyciągają lekcje i spokojniejsze, pewniejsze, bardziej zakorzenione w sobie – idą w świat. Innych karmią ciepłymi słowami, świeżym chlebem, gorącą herbatą. W serca wlewają pewność, w uszy dużo miłości. Są jak ciche Anioły, które nie pozwalają upaść. Tym, na których im zależy, pozwalają zajrzeć głębiej w swoją duszę, ufając na tyle, by przed wybranymi otworzyć do rdzenia swoje wnętrze.
One obserwują naturę, zmiany, przemiany w świecie. Z drzew czerpią wiedzę, z kamieniami łączą swoje myśli. Ku wodzie ślą życzenia, w niebo składają słowa dziękczynne. Palą kadzidła, okadzają przestrzenie. Przy ogniu mantrują do białego rana. W lasach tańczą, na łąkach zbierają polne kwiaty.
To one, ta prawdziwe wolne, dzikie, z burzą w sercu i ogniem w oczach.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s